Intrigerend: The Masked Cycle. Het kunstproject waarmee Megan Rae Stewart afstudeerde aan de Willem de Kooning Academy gaat over het maskeren van de invloed van de menstruatiecyclus. Ofwel over de kloof tussen wat je laat zien én wat je daadwerkelijk ervaart. Haar project bestaat uit vijf portrettenseries van vijf vrouwen (onder wie de fotografe) met PMS, PMDD of PMOS. De foto’s zijn gemaakt op verschillende momenten van de cyclus. Van elke vrouw is ook een houten masker gemaakt. Het resultaat: een Masked Cycle in letterlijke en figuurlijke zin van het woord.
Maatschappelijke vraagstukken
Hoe het idee voor dit project ontstond? Megan: ‘Aan het begin van mijn studie kreeg ik vooral commerciële lessen, maar eigenlijk wist ik al dat ik me wilde richten op maatschappelijke vraagstukken. Gaandeweg verschoof mijn interesse steeds meer naar feministische thema’s. Mijn stageplek bij speelde daarin een belangrijke rol. Daar werkte ik mee aan het project Nomi. Tijdens dat project zaten we met artsen en ervaringsdeskundigen aan tafel om samen in gesprek te gaan, met als doel daadwerkelijk iets te verbeteren. Die manier van werken motiveerde mij enorm om verder te gaan in die richting. Vrouwengezondheid vond ik sowieso al een ontzettend interessant onderwerp. Uiteindelijk krijgt iedere vrouw daar op de een of andere manier mee te maken.’
‘Pien, een van de andere stagiaires bij Afdeling Buitengewone Zaken, bracht me vervolgens op het spoor van hormonen. ‘Pien heeft PMDD en zei op een gegeven moment tegen mij: “Ik herken iets in jou. Volgens mij heb jij PMS.” Op dat moment slikte ik nog de pil. In de laatste maand van mijn stage besloot ik daarmee te stoppen. Daarna las ik De Cyclus Strategie van Maisie Hill en begon ik me verder in het onderwerp te verdiepen en er met anderen over te praten. Vanaf dat moment begon het echt te leven. Uiteindelijk werd Pien ook een van de modellen voor The Masked Cycle.’
Emoties als rode draad
Voor mijn afstudeerproject wilde ik dus iets met PMS en de cyclus gaan doen. Een onderwerp dat mij raakt. Ik zit nu bijvoorbeeld op dag 42 van mijn cyclus. Deze is dus veel te lang. Daar wordt nu onderzoek naar gedaan. In eerste instantie wilde ik altaartjes maken voor vrouwen met PMS, PMOS en PMDD. Zodat zij zichzelf op mindere dagen kunnen aanbidden. Dat project – Body Shrines – ga ik nog uitwerken, maar vond ik voor mijn afstuderen te vaag. Uiteindelijk kwam ik op het maskeren van emoties. Dat is nu de rode draad. Het gaat dus niet zozeer om de lichamelijke klachten, maar om wat er in je koppie gebeurt.’
Voor haar project ging ze niet over één nacht ijs. Gedurende meerdere maanden bleef ze met elke deelnemer een volledige menstruatiecyclus in contact. Tijdens elke fase van de cyclus werd een portret gemaakt – op een doordeweekse ochtend bij een tramhalte, voordat ze naar hun werk of andere dagelijkse bezigheid vertrokken. ‘De tramhalte fungeert als de centrale setting van het project en staat symbool voor routine en de eisen van een prestatiegerichte maatschappij, terwijl het tegelijkertijd een openbare ruimte is waar privé-ervaringen normaal verborgen blijven.’
De deelnemers werden tijdens de fotosessie uitgenodigd zo dicht mogelijk bij hun gevoel te blijven. Dat leverde ijzersterke beelden op die – gecombineerd met de houten maskers uit de 3D printer – bevreemdend werken. Die maskers houden je eigenlijk een spiegel voor. Hoezo zijn we het normaal gaan vinden dat je niets van de invloed van de cyclus mag laten merken?
Wil je The Masked Cycle zelf bekijken? Volg Megan Rae Stewart op Instagram via @megraestew.
Foto’s: Megan Rae Stewart.
Meer kunst? Check de gelijknamige categorie.
Period! is een onafhankelijk, online magazine over menstruatiecultuur. De informatie op Period! vervangt geen medisch consult. Raadpleeg bij medische klachten altijd een arts. In redactionele artikelen kom je soms affiliatielinks tegen. Gesponsorde samenwerkingen vind je in de categorie Spotlight. Heb je vragen? Kijk dan even op onze contactpagina.
